Komentarze do wpisu: Pokaż dziecku, że żyjesz

Przez: Jolanta Gajda

Jolanta Gajda — Sat, 15 May 2010 17:27:15 +0000

W tym, co Pani napisała, Pani Marto, pojawia się jeszcze jedna kwestia – AKCEPTACJA trudniejszych emocji. Warto wytłumaczyć dziecku, że każdy ma swoje lepsze i gorsze dni, że czasami czujemy się gorzej, czasami wszystko nas drażni i to jest normalne. I że to mija, jeśli nie pielęgnujemy w sobie tego uczucia i nie nakręcamy się dodatkowo.

Raczej NIE należy negować uczuć dziecka (dziecko jest smutne, a my mówimy “Uśmiechnij się”), bo smutek i złość też trzeba jakby uwolnić, zamiast je w sobie dławić. W tym celu trzeba pozwolić dziecku wygadać się – niech powie, co go tak smuci czy irytuje, niech opisze swoje uczucia i ich przyczyny.

Ważne, by rodzic okazywał zrozumienie i akceptację dla uczuć dziecka. Na przykład: “Rozumiem Cię, że jesteś zdenerwowany tym, że Cię Ania uderzyła. Też bym pewnie była. Ale może ona nie zrobiła tego celowo? Albo zrobiła to w złości, a teraz tego żałuje?” Kluczowa tu jest pierwsza część wypowiedzi: Rozumiem, że jesteś smutny / zły (i jest to w porządku). Wtedy dziecko czuje się rozumiane i jest bardziej chętne wysłuchać naszych sugestii. Nie będzie też miało w sobie poczucia winy, że to co odczuwa, to jest złe.

Człowiek, który wyrasta w przekonaniu, że uczucia takie jak smutek czy złość są złe same w sobie, w życiu dorosłym nie potrafi sobie radzić z własnymi emocjami, a to bardzo przeszkadza – zarówno w relacjach z innymi ludźmi, jak i w odczuwaniu pełnej radości z życia.

Przez: marta

marta — Sat, 15 May 2010 16:56:46 +0000

Bardzo dziękuję za pouczenie, często gdy mój synek ma zły dzień w przedszkolu powtarzam mu żeby się nie martwił, zeby był dzielny,żeby się usmiechał a wszytko bedzie dobrze, ale patrząc na moją postawę to jest daleka od tego co mówię ten artykuł otworzył mi oczy.

pozdrawiam serdecznie
Marta

Przez: Marta

Marta — Mon, 14 Dec 2009 21:23:19 +0000

hehe dziękuje :)
choc powiem Ci ze gdy moje dziecko [4,5 roku] je o 9 rano a o 18 dopiero zawola o picie to naprawde mozna wpasc w nerwice.

pozdrawiam

Przez: Jolanta Gajda

Jolanta Gajda — Sat, 12 Dec 2009 19:08:20 +0000

Dla mam niejadków to mam jedną radę: WYLUZOWAĆ. Zbytnie przejmowanie się tym, że dziecko je za mało lub nie je tego, co trzeba (wg naszej subiektywnej opinii) szkodzi zarówno mamie, jak i samemu dziecku. Stwarza niepotrzebnie nerwową atmosferę, co wcale nie wpłynie na to, że dziecko będzie więcej jeść. Co najwyżej wywoła wrzody żołądka u mamy i nerwicę u dziecka.

Bóg tak zmyślnie stworzył człowieka, że on sam wie, kiedy jest głodny. Organizm człowieka nie pozwoli mu umrzeć z głodu, bo zawsze da o sobie znać, gdy mu zabraknie składników odżywczych. Można wprowadzić w rytuał jedzenia pewne elementy zabawy (np. dziecko pomaga przyrządzić posiłek, albo dziś jest zajączkiem i wymyśla, co by zajączek zjadł na kolację), ale generalnie to moim zdaniem nie należy robić zbyt dużo zamieszania wokół jedzenia. Dziecko samo wyrośnie z tego okresu “niejadkowania” i na pewno nie umrze z głodu ;)

Przez: Marta

Marta — Sat, 12 Dec 2009 18:49:36 +0000

wiesz co,tak czytam i czytam i stwierdzam ze to co piszesz to cos superowego:)
czekam na nowa notke bo az glodna jestem czytania czegos “normalnego” :)

Moze cos kiedys napiszesz o “niejadkach ” …..bo juz w newrice wpadam

papa
pozdrawiam !