Opinie naszych użytkowników

Pragnę serdecznie podziękować za wspaniałe pomysły i ciekawe materiały z których korzystam już od jakiegoś czasu w pracy z dziećmi. Wasza strona jest po prostu fantastyczna(...)
Agnieszka K.

Wczoraj byłam bezradna jak pomóc mojemu dziecku w nauce tabliczki mnożenia. A dzisiaj jestem szczęśliwa, że dzięki Pani pomocy, mojemu dziecku udało się ruszyć z miejsca.
Beata z Łodzi

Bardzo często korzystam z serwisu SuperKid.pl... Jest świetny, kapitalny, rozwija wyobraźnię, kreuje osobowość, rozwija zainteresowania :) Dziękuję.
Elżbieta J., mama i nauczycielka

Czytaj inne opinie »

Na skróty:

Wspieramy:

Inteligencja emocjonalna (EQ)

Czy jesteś świadomym rodzicem?

Przemoc emocjonalna to zjawisko, które większość rodziców stosuje wobec swoich dzieci nieświadomie, a czasem zwyczajnie bezmyślnie - nie zdając sobie sprawy z wynikających z niej konsekwencji. Przemoc emocjonalna najczęściej jest odreagowaniem dorosłych na ciekawość, żywiołowość, spontaniczność lub niecierpliwość małego dziecka.

Empatia (cz.3)

Podstawowe lekcje empatii mają miejsce już bardzo wcześnie. Przypomnijcie sobie czas, kiedy Wasze dziecko było maleństwem noszonym i huśtanym na rękach. Jeśli to robiliście, Wasze instynktowne postępowanie było prawidłowe – w ten sposób wczuwaliście się w jego potrzeby i automatycznie uczyliście, czym jest empatia.

Empatia (cz.2)

Czy empatia jest jeszcze dzisiaj potrzebna? Wydaje nam się, że jesteśmy samowystarczalni, że możemy liczyć tylko na siebie… Wiele osób sądzi, że w obecnych czasach empatyczne zachowania są niekorzystne i niemodne. Coraz rzadziej można zauważyć, aby ktoś dla kogoś zrobił coś bez intencji skorzystania na tym.

Empatia

Empatia w języku greckim, z którego pochodzi to słowo, znaczy „cierpienie” (empathea). W naszym języku oznacza wczucie się, nie tylko w sytuację cierpiącego, ale zrozumienie uczuć w ogóle. Jest to najbardziej znane, potoczne rozumienie tego słowa. Jednak empatia zawiera w sobie o wiele więcej.

Nadopiekuńczość

Chcemy dobrze dla naszych dzieci. Wyobrażamy sobie, że ułatwianie im życia, wyręczanie, chronienie przed całym światem automatycznie wpoi im troskę o ich bliskich. Jest to mylne wyobrażenie. Dając dziecku sygnał, że tylko ono się liczy, że jego dobro i wygoda są najważniejsze, wychowujemy je na człowieka samolubnego i egoistycznego.

Wrażliwe rodzicielstwo

Nauka empatii u dzieci rozpoczyna się już w momencie, kiedy przychodzą na świat. Jak to możliwe? Czy takie małe dzieci są w stanie się czegokolwiek nauczyć? Ależ tak! Uczą się cały czas, od pierwszego oddechu – oddychać, od pierwszego krzyku – płakać, od pierwszego dotyku - kochać. Tak więc odpowiedź jest prosta, uczą się jej od rodziców, którzy z wrażliwością i wyczuciem reagują na ich potrzeby.

Plastyczny mózg (2)

Okres decydujący o rozwoju wielu zdolności trwa przez całe dzieciństwo, a nawet początek pokwitania. Czasem jednak, w przypadku niektórych cech, kończy się on dość szybko, zanim rodzice zauważą, że coś może być nie tak. Dlatego warto zachować czujność i reagować na pierwsze sygnały.

Plastyczny mózg (1)

Już u niespełna rocznego dziecka każdy uważny obserwator spostrzeże wyraźną skłonność do zbliżania się, gdy zwycięża ciekawość lub wycofywania, gdy zwycięża nieśmiałość dziecka. U przedszkolaków różnice w zachowaniu są jeszcze bardziej wyraźne. Czasem już wtedy martwimy się, że skłonności naszego malucha, takie jak lękliwość, czy wycofanie (nieśmiałość) będą mu przeszkadzały w życiu. Czy i jak można to zmienić?

Odwaga dla dziewczynek

Zdarza się, że My, rodzice, nie mamy jednoznacznego stosunku do odwagi. Często zachęcamy chłopców do odważnego zachowania, natomiast dziewczynki namawiamy do ostrożności. Uważamy, że mężczyźnie odwaga jest niezbędna do życia, podsycamy w nim ciekawość do penetrowania ciemnych kątów, łapania pająka, skłaniamy do poszukania w sobie koniecznej do tego odwagi. Natomiast dziewczynek w wielu rodzinach nie zachęca się do szukania w sobie odwagi, pozwala im się bać ciemnych pomieszczeń, pająków i myszy.

Rozwój emocjonalny - ODWAGA 2

Są dzieci od urodzenia bardziej płochliwe, spokojniejsze, mniej ekspansywne, mające delikatniejszy układ nerwowy. Wszystko dociera do nich z większą intensywnością, więc w niebezpiecznej sytuacji mogą się cofać, uciekać. Dzieci żywsze, obdarzone mniej wrażliwym układem nerwowym, będą poszukiwać bodźców, wychodzić im naprzeciw.